Kalendarium dziejów Gurowa
Pradzieje i średniowiecze
Epoka kamienia
Najstarsze ślady osadnictwa na terenie dzisiejszego Gurowa pochodzą z epoki kamienia.
Epoka brązu i wczesna epoka żelaza
Na obszarze miejscowości funkcjonowały osady ludności kultury łużyckiej i pomorskiej.
Wczesne średniowiecze
Istniało osadnictwo związane z rozwojem państwa pierwszych Piastów.
1397
Pierwsza znana wzmianka źródłowa o Gurowie.
XV wiek
ok. 1426
W źródłach pojawia się Wojciech z Gurowa.
przed 1443
Właścicielem Gurowa jest Marcin Gurowski, wikariusz gnieźnieński.
1462
Jan Sowa z Gurowa sprzedaje część majątku.
1467
Znaczne części Gurowa przechodzą w ręce Piotra Korzboka Witkowskiego.
1476
W źródłach pojawia się wzmianka o zabitym Mikołaju z Gurowa zwanym Koniecznym.
1480
Piotr Korzbok Witkowski wymienia część dóbr gurowskich z Andrzejem Grzybowskim zwanym Siejką.
1489
Odnotowany zostaje Wincenty Gurowski.
XVI wiek
początek XVI wieku
„Liber Beneficiorum” Jana Łaskiego opisuje kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Gurowie wraz z cmentarzem, chrzcielnicą i domem wikarego.
1520
Kościół w Gurowie zostaje podporządkowany parafii św. Wawrzyńca w Gnieźnie.
1522
Wawrzyniec Gurowski sprzedaje część gruntów Wojciechowi Cielimowskiemu.
1533
Jakub Gurowski sprzedaje część dóbr Janowi Potrzymowskiemu.
1547
W źródłach pojawiają się Gwiazdowscy jako właściciele części majątku.
1565
Piotr i Jakub Gwiazdowscy sprzedają swoje części Gurowa Krzysztofowi Iwieńskiemu.
1574
Marcin Gurowski zabezpiecza posag żony Anny Golemowskiej na dobrach w Gurowie.
XVII wiek
ok. 1618–1620
Rejestr poborowy odnotowuje parafię w Gurowie oraz majątek należący do Gurowskich. Wymieniono trzy łany folwarczne i czterech zagrodników.
ok. 1630
Kończą się wzmianki o Melchiorze Gurowskim, jednym z ostatnich przedstawicieli rodu posiadających większą część majątku.
XVIII wiek
1743
Powstaje nowy drewniany kościół Nawiedzenia NMP, ufundowany przez owczarza Jana Palucha.
1745
W metrykach pojawiają się wzmianki o rodzinach Raczyńskich i Pniewskich związanych z Gurowem.
1757
W Gurowie pochowany zostaje Ignacy Kurnatowski.
1771
Źródła odnotowują pochówki Ignacego Skotnickiego i Aleksandra Kurnatowskiego.
1774
Wieś zostaje sprzedana Teresie Trąmpczyńskiej, wdowie po Ignacym Kurnatowskim.
1784
Melchior Gurowski z Gurowa pełni funkcję administratora diecezji gnieźnieńskiej.
XIX wiek
ok. 1813
Majątek przechodzi w ręce Piotra Chełmickiego.
1819
Przy kościele w Gurowie pochowana zostaje Bronisława Cetkowska.
1823
Na miejscowym cmentarzu spoczywa Teofila z Przyłubskich Chełmicka, dziedziczka Gurowa.
1836
W majątku osiedla się dzierżawca Napoleon Schrader.
1846
Umiera Władysław Młodzianowski, dawny właściciel Gurowa.
lata 60. XIX wieku
Właścicielem majątku jest Bolesław Chełmicki.
1885
Pożar niszczy kościół Nawiedzenia NMP. Świątynia nie zostaje odbudowana.
lata 80. XIX wieku
Majątek obejmuje około 227 hektarów. Wieś liczy 117 mieszkańców i 6 domów.
1892
Umiera Bolesław Chełmicki. Pochowany zostaje w rodzinnym grobowcu w Gurowie.
1894
Stanisław Mikulski sprzedaje majątek Arturowi Glenckowi.
XX wiek
początek XX wieku
Właścicielem majątku zostaje Aleksander Szczepkowski.
1907
W gospodarstwie hodowanych jest 21 koni, 63 sztuki bydła i 39 świń.
1913
Majątek przejmuje Andrzej Szczepkowski.
okres międzywojenny
Rozwijana jest hodowla koni półkrwi oraz produkcja nasion buraków.
1936
Umiera Władysław Chełmicki, dziedzic Kosmowa.
1945
Kończy się okres prywatnej własności majątku.
1946
Dobra przejmuje Skarb Państwa. Powstaje Państwowe Gospodarstwo Rolne.
ok. 1960
Odbywają się ostatnie pochówki na cmentarzu w Gurowie.
Czasy współczesne
XX wiek
Podczas prac budowlanych odkryto trzy szkielety ludzkie na jednym ze stanowisk archeologicznych.
Obecnie
Gurowo pozostaje niewielką miejscowością rolniczą. O jego wielowiekowej historii przypominają dawny cmentarz, miejsce po kościele Nawiedzenia NMP oraz zachowane źródła historyczne dokumentujące dzieje mieszkańców i właścicieli majątku.
